از سوی بانوان فعال رسانه قم صورت گرفت؛ بیانیه‌ای برای ۱۶۸ کودک مظلوم دبستان «شجره طیبه» میناب

آستان بهارستان؛ بانوان فعال رسانه‌های استان قم در بیانیه‌ای انزجار خود را از رژيم کودک‌کش و جنایتکار آمریکا و اسرائیل در به شهادت رساندن تعداد زیادی از هم‌وطنان‌مان به ویژه  ۱۶۸ کودک مدرسه «شجره طیبه» میناب اعلام کردند.

«وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ»
(آیه ۱۶۹ سوره آل‌عمران)

به نام خداوند عدالت‌طلب

میناب؛ شهری که ائتلاف جنایتکار صهیونیستی-آمریکایی، بوی نفس‌های کودکانه را از کوچه‌هایش گرفت. مدرسه «شجره طیبه»؛ جایی که قرار بود درخت علم و معرفت باشد، اما آتش جنگ، ناگهان آن را به خونین‌ترین مقتل آرزوها تبدیل کرد.

ما در سوگ ۱۶۸ پروانه بی‌گناهی نشسته‌ایم. کودکانی که صبح روز شنبه، نهم اسفند ۱۴۰۴، با کیف و کتابی که هنوز بوی نو می‌داد، راهی کلاس درس شدند تا فرداهای این مرز و بوم را بسازند. اما جنگی که هرگز در آن نقشی نداشتند، سقف کلاس را بر سر رویاهایشان فروریخت.

این ۱۶۸ شهید، کودکان معصومی بین ۷ تا ۱۲ سال بودند. دختربچه‌هایی که زیر آوار ماندند و پسرانی که در میان خنده‌های صبحگاهی، ناگهان با شیون مادران به آسمان پر کشیدند. در این حادثه، ۲۶ معلم نیز که قرار بود الفبای زندگی بیاموزند، خود قهرمانان جاودانگی شدند.

شواهد تلخ بین‌المللی نشان می‌دهد که این جنایت با موشک‌های کروز «تاماهاک» آمریکا انجام شده است. کارشناسان مستقل تأیید کرده‌اند که این مدرسه با دقت بالا و به طور عمدی هدف گرفته شده بود. وس برایانت، تحلیلگر امنیت ملی و افسر پیشین نیروی هوایی آمریکا، تأکید کرده است: «تمامی ساختمان‌های هدف‌گیری‌شده، از جمله مدرسه، با دقت بالا مورد اصابت قرار گرفته‌اند» و این حمله، یک عملیات عمدی و دقیق بوده است. این یک «اشتباه» نبود؛ یک انتخاب بود.

یونیسف، صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل، این فاجعه را «نقض قوانین بین‌المللی» و حمله به غیرنظامیان دانسته است. خبرگزاری آناتولی و دیگر رسانه‌های بین‌المللی نیز این رویداد را بزرگترین فاجعه انسانی علیه کودکان بی‌گناه خوانده‌اند.

آیا وجدان بیدار بشریت هنوز نفس می‌کشد؟

آمریکا و رژیم صهیونیستی که دم از حقوق بشر می‌زنند، چگونه پاسخگوی خون این ۱۶۸ کودک مظلوم خواهند بود؟ کودکانی که هیچ گناهی نداشتند جز اینکه در سرزمینی زندگی می‌کردند که به آن طمع بسته‌اند. مارک روبیو، وزیر خارجه آمریکا، مدعی شد: «ما هرگز به یک مدرسه به عمد حمله نمی‌کنیم»؛ اما شواهد میدانی و تحلیل‌های کارشناسی، رسوایی این دروغ را برملا کرده است.

ما از سازمان ملل متحد، از شورای حقوق بشر، و از همه وجدان‌های بیدار عالم می‌خواهیم که این کشتار را رسماً به عنوان یک «جنایت جنگی» مستند کرده و عاملان آن را به دست عدالت بسپارند. سکوت در برابر این فاجعه، مشارکت در جنایت است.

میناب، مقتل بی‌صدای ۱۶۸ فرشته‌ای است که امروز در آغوش خاک آرمیده‌اند، اما نامشان بر تارک تاریخ این سرزمین جاودانه خواهد ماند. خون پاک این کودکان، درخت تنومند آزادی و عزت ایران را آبیاری خواهد کرد و دشمنان بدانند که با کشتن کودکان، نمی‌توانند غیرت یک ملت را بکشند.

این فاجعه، چهره واقعی مدعیان دروغین آزادی و صلح را بیش از پیش آشکار ساخت و پرده از این حقیقت برداشت که پروپاگاندای رسانه‌ای آنان، هرگز نمی‌تواند ماهیت پلیدشان را پنهان کند. امید است که همه آزادگان جهان، فریاد اعتراض سر دهند تا هیمنه پوشالی نظام کفر بر همگان روشن شود.

اسامی امضاکنندگان؛

زهره مهرنوروزی
فاطمه سادات محمدی
نیره سادات محمدی
فاطمه میناپور
اعظم ربانی
معصومه ربانی
زهره نعلبندی
زهرا شیخ باقری
فاطمه میرزابابایی
اسما صادقی
حمیده زند
سیده ام البنین میرهادی
زهرا چم
مژگان فرهنگیان
مائده رفیعی راد
زینب زمانی انالوجه
مهنوش بهروز
زهرا میرزابابایی
سمانه فائزی‌مهر
نجمه صالحی
الهه صبوحی
زهرا سادات صحفی
فاطمه سرودلیر
معصومه قنبری
محدثه نعیمی
شیما احمدزاده
فاطمه تقی نژاد
زهره زمانیان
سمانه سادات فقیه سبزواری
زهرا قربانی

هدی سادات چاوشی

پایان پیام/۱۱۰